Yaşamakta ve yazmakta olduğumuz hikayemizle yüzleşelim. Bu hikayede nasıl bir son olsun istiyoruz?
Doğduğumuz an itibari ile bize kimi zaman acıların, kimi zaman sevinçlerin arkadaşlık edeceği, sonunun nereye vardığını bilmediğimiz bir yolculuğa çıkıyoruz. Gözümüzü dünyaya açtığımız an, nedendir bilinmez çığlığı basıyoruz. Atılan kocaman
çığlık ve beraberinde gelen gözyaşı; belki yaşamak, belki ciğerlerimizi oksijen doldurmak, belki korku, belki de bizi bekleyen zorlukların farkına vardığımız içindir. Kim bilir bu gözyaşı yarın yerini neye ya da nelere bırakacak. Kim bilir hayat yolculuğumuzda bize kimler eşlik edecek? Zamanın ve akışın bilinmezliklerle dolu olduğu uzun ya da kısa hayatımızda neler görecek, neler duyacak, neler yaşayacak, nelere şahitlik edeceğiz? Sebebi bizim olmadığımız, bazılarımız güzel
çocukluklar, bazılarımız acı ve hüzünlerle dolu günler yaşayacağız. Bazılarımız en güzel okullarda okuyup en güzel kıyafetleri giyecek, bazılarımız ise gitmeye okul bulamayacağımız gibi giyecek bir çift ayakkabımız dahi olmayacak. Bazılarımız büyük şehirlerin büyülü dünyasında yaşarken, bazılarımız son nefesimizi verene kadar bir kez olsun o büyülü şehirleri görebilmek özleminde olacağız. Kimimiz yaşadığımız hayatın farkında, kimilerimiz ne yaşadığımızı bilmeden ömrümüzü bitireceğiz. Her birimiz kendimize bilerek ya da bilmeyerek bazı hayatlar inşa edeceğiz. Her birimiz ilerleyen yıllarda anlatabilmek için bir hikaye yazacağız. Bu hikayelerin kiminde hüzün kiminde sevinç kiminde varlık kiminde yokluk anlatılacak. Kimi hikayelerde başarılar yazılırken, kimi hikayelerde başarısızlıklar yazılacak. Elbette yaşanılanlara bire bin katılarak aktarılanlar da olacak. Sonra birileri birilerinin hikayelerinde, ne kadar zor şartlarda yetişirse yetişsin elde edilen başarıları okurken, birileri de sahip olduğu güzel hayatı nasıl heba ettiklerini okuyacak. Dedim ya her birimiz kimlerin okuyacağını bilmediğimiz ve bilemeyeceğimiz bir hikaye yazmaktayız. Bilmemiz gereken tek şey var, o da şuan
hikayemizin yazılıyor olduğudur. Her birimiz, şu ana kadar nasıl bir hikaye yazdık ve yazmaya devam ediyoruz diye
durup bir bakmalıyız. Eğer güzel bir hikaye yazmışsak elbette sorun yok. Ama biz dahi yazdığımız hikayeyi beğenmiyorsak, o zaman kendimize bundan sonrasını daha güzel nasıl yazabiliriz diye soralım. Bu soruyu sorarken kendi sözlerimize kulaklarımızı kapatmayalım. Yaşamakta ve yazmakta olduğumuz hikayemizle yüzleşelim. Bu hikayede nasıl bir son olsun istiyoruz? Bu sonu yazabilmek için nelere ihtiyacımız var, hayatımıza neleri dahil etmeli ya da neleri çıkarmalıyız? Bu soruların yanıtını verdikten sonra yeni hayatımızı yazma konusunda bir an olsun tereddüt etmeyelim. Her zaman
erteleme hastalığımızdan kurtularak hemen harekete geçelim.
